Rupert van de Sonnberg

Wij leren Rupert 3 jaar geleden kennen net na het verlies van zijn vrouw. Na een wandeling over de Sonnberg lopen we langs zijn prachtig gelegen Gästhaus en daar we graag alle bewoners van 'onze berg, willen ontmoeten stappen we over zijn drempel. Rupert ontvangt ons zeer gastvrij, is aangenaam verrast en zet koffie. Het duurt niet lang of we horen zijn hele levensloop. Hij is grondwerker in de zomer, en in de winter runt hij al jaren lang, samen met zijn vrouw en jong volwassen kinderen, het Gästhaus. Tot ieders grote schrik kreeg zijn vrouw vorig jaar borstkanker en overlijdt 2 maanden geleden. In en in triest is hij om dit verlies en tijdens het jagen in het woud huilt hij bittere tranen van verdriet.

Een half jaar daarna komen we Rupert weer tegen op de berg. Innig gearmd met een jonge blonde schone, met een glimlach van oor tot oor die heftige verliefdheid uitstraald, roept hij al van verre: "Hallo familie Bloom! Sind Sie schon wieder In Brammetje?" We knipperen met onze ogen, knijpen elkaar lachend in de arm en vragen gelijktijdig: "Is dit dezelfde man?"

Afgelopen week togen we met een cadeautje naar Rupert en Birgit. Hij is 50 jaar geworden, 25 jaar in dienst bij zijn bedrijf, 3 weken geleden opa geworden en 2 weken geleden vader van Madelyne.
We worden enthousiast onthaald bij de deur door Birgit, de blonde schone. Met haar aanstekelijke lach, en de baby in haar armen nodigt ze ons uit om een borrel te drinken op dit heuglijke feit. Rupert begroet ons met lachende en luide stem en de wijn wordt uit de kelder gehaald. Ik krijg Madelyne in mijn arm gedrukt terwijl Birgit, net 2 weken herstellende van een keizersnede, de glazen pakt, spek in dunnen plakken snijdt en rondloopt alsof er niets is gebeurd. Ik bekijk dit kleintje van 5 pond verrukt. Niet eerder zag ik zo`n fijn gezichtje, het neusje, de oortjes, de vingertjes. Birgit neemt haar van me over, geeft haar de fles en geeft haar daarna aan Rupert die het op zijn dikke buik legt en prevelt: "Papa`s liebe Mädchen, Papa`s liebe Mädchen..." Als de baby in slaap valt legt hij het uiterst voorzichtig in de box en dekt het toe met een dekentje. Hij gaat weer bij ons zitten in de typisch oostenrijkse eethoek en heft zijn glas. Met tranen in zijn ogen toasten we opnieuw op het leven, dat zo goed voor ons is......

Met liefs van Manon